یه جـایے باید دسـتـِ آدمـا رو بکشے

نـِگه شـون دارے

صورتـشون رو میون دستـاتـ مُحـکـم بگیرے


... ... بگے : بـبـیـن ...

مـن دوستـتـ دارم ، نــــرو !

به چه می اندیشی؟ شیشه نازک اندیشه من

به سرابی که تو را داد فریب!

یا صدایی که تو را خواند غریب!

به چه می اندیشی؟ طفل گهواره من

به خزانی که در آن نیست بهار!

یا وجودی که تهی شد ز قرار!

به چه می اندیشی؟ باور ساده دریایی من

آدم ها همه می پندارند که زنده اند؛
برای آنها تنها نشانه ی حیات؛
بخار گرم نفس هایشان است!
کسی از کسی نمی پرسد : آهای فلانی!
از خانه ی دلت چه خبر؟! گرم است؟ چراغش نوری دارد هنوز؟

خوشحالم که بُردم...

چون کسی رو از دست دادم که دوستم نداشت

خوشحالم که باختی...
چون کسی رو از دست دادی که دوستت داشت...

بنـــــــ♥ـــــد نمی آید دوســت داشــتنت !

مثل آنکه شاهــــ♥ــــــرگ

احســـــــ♥ــــــاسم را بریده باشـــی

برایت خواهم نوشت
از ابهام لحظه ها
از تردید
از حجم مرگ آور نبودنت
از کسانی‌ که ردّ می‌‌شوند و بوی تو را می‌‌دهند
شاعرانی که از تو می‌نویسند و شعرشان را با نام خودشان چاپ میکنند
روزنامه‌ها که عکست را درشت می‌‌اندازند ، بی‌ من در کنارت
برایت خواهم نوشت
از حدیث تلخ بغض‌های تا ابد
از قناعت به یک خاطره ، یک یاد ،یک شب مهتاب
از صبوری من و جای خالی‌ تو و شب‌های من
برایت خواهم نوشت
حتی تو هم برای من نبودی
حتی تو هم برای من نبودی

هی فلانی،
زندگی شاید همین باشد
یک فریب ساده و کوچک
آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را
جز برای او و جز با او نمی خواهی
من گمانم زندگی همین باشد . . .

[مهدی اخوان ثالث]

گــــــه یـکـــی دستتو گـــرفت و دلت لـــــرزیـــــد ... زیــــاد عجلــه نــکن !!!
یــــه روز بـــا دلت کــــاری میکــنه کــــه دستـــات بـــلرزه

بعضی چیزها را " باید " بنویسم ..

نـ ه برای اینکه همـ ه " بخونن " و بگن " عالیـ ه " .. ب

رای اینکـ ه " خفـ ه نشم " .. همین !!

تنهایی را دوست دارم

بی دعوت می آید

بی منت می ماند

بی خبر نمی رود . .

شــَب که مے شود


نبودن هایتـ را



زیر بالشم مے گــُذارمـ


و شــُجاعتـ خود را زیر ســُوال میبرم...

ایا دوام مے آورمـ تا فردا؟...............

او هر کاری میکرد ..  اما...

بــزرگـتَـــرین خَـطـــایَـش ایــن بــود کـــه

بـرای لَـنـگـیـدَن

ریـگـی دَر كَـفـشـم مـی گــذارم

تــا

آهـسـتــه از كـنـارَتـــ

بـگــذَرَم !

ایــن تَـنـهـا حـادثــه ی بـزرگ مَــن اسـتـــ

حــالــا

مَـن و

ایــن پــا

كــه اَز كــودَكـــی

مـی لَـنـگـیـد!

دَسـتـــانَـتـــ را ،

دَر بَــرابَــرَم مـشـتـــ مـیـکـنــی . . .

مـیـپــرســی : گـــل یـــا پــــوچ ؟

دَر دلَــــم مــی گـــویَـــم :

فَـقـَـط دَسـتــانَــتــــ . . . !

زیاد طول نمی کشد تا بفهمی
ورود به هر رابطه ای

نمی تواند تنهایی هایت را پر کند ...

دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت: " او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود: "مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "

عــشــق قــربانی مــظلوم غــرور است هنــــوز...

اینقدر عطر را روی تنت خالی نکن ...هیچ عطری بوی خیانت را نمیشوید

انسان یک موجود متفکر منطقی ست و لاجرم باید مغرورتر از آن باشد که احکام بسته بندی شده را بی دخالت مستقیم تعقل خود بپذیرد. پذیرفتن احکام و تعصب ورزیدن بر سر آن ها ، توهین به شرف انسان بودن است.

کوچکتر باشد یا بزرگتر، چه فرقی می کند؟
باید آنقدر مرد باشد که پای حرفش بماند،
تا به آرامش برسی! وگرنه دهان هر نامردی بوی گند

دوستت دارم های الکی می دهد...!

بعضــے وقــتا باید یقــہ احساســتو بگیرے,

بزنے تو گوشش و با تمام قدرت سرش داد

بزنے و بگے خفــہ شو !

بسه دیگہ !

تــا الــان هرچــے کشیدم

بخــاطر تــو بوده

درد من حصار برکه نیست
درد من زیستن با ماهیانی است که
فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است…

دكتر مصدق

میخواهم برایــت تنهــــایی را معنــی کنم !
در شهر کنار خیابانی ایستاده ای , هوایی سرد, صدای همهمه مردم
سیـــگار سیــــگار انتظـار
به خودت می آیی
یادت می آید نه کســی است که از راه بی آید
... نه دستی که بازوهایت را بگیرد
نه صدایی که میان این همهمه ها اسمت را صدا کند.
اسم این تنهــایی ست

من اگر پیامبر بودم، رسالتم شادمانى بود بشارتم آزادى و معجزه ام خنداندن كودكان... نه از جهنمى مى ترساندم و نه به بهشتى وعده میدادم...تنهامى آموختم اندیشیدن را و "انسان" بودن را...

چــرا آدمـــا نمیـــدونن بعضــــــــی وقتهــــا خـــــداحافـــــظ یعنـــــــی :

" نــــذار برم "

بـــ ــاور کن

.

.

.



فکرشـــ ـــــــ را بکن!

یکــــ ـــــ روز می آیی و میبنــــ ــــی

نـــ ـــــــه من هســـــ ــــتم؛

نه این کلماتــــ ـــــ...

امشب بازهم پستچی پیر محله ی ما نیامد

یا باید خانه مان را عوض کنم

یا پستچی را .

مَـــن سَــرمــ را بــالا میگیـــرمــ !

چــــونــ بــــازی را بِــه کســی بــــــاختـــمــ کِــــه بـــا خیــــانـت بـُـــرده بــــود...!

وقتی دلم به درد می آید و کسی نیست به حرفهایم گوش کند،
وقتی تمام غمهای عالم در دلم نشسته است،
وقتی تمام عزیزانم با من غریبه می شوند...
و کسی نیست که حرمت اشکهای نیمه شبم را حفظ کند...
بی اختیار از کنار آنهایی که دوستشان دارم..



بی تفاوت می گذرم...

ابر...
باران...
شب...
تنها....
و تو چه سرد از کنار من گذشتی
در پس کوچه ی تاریک
و من بی قراریم را بر صورت نخراشیده دیوار

می کشم